menu
Klassiek voorbeeld: de voorrang van rechts gooit twee verschillende aspecten op een hoopje, nl. voorrangsregeling en snelheidsregeling. De gemeentelijke overheden gebruiken de voorrang van rechts bij wijze van snelheidsbeperking, ook al is er geen voorrangsprobleem. Gebrekkige aspectscheiding genereert vooral bijkomende problemen…
Euthanasie is al een hele tijd gelegaliseerd, maar niet voor alle omstandigheden. Wat doen we immers bij levensmoeheid, een voltooid leven of dementie? De samenleving heeft de neiging om dergelijke serieuze maatschappelijke vraagstukken op de lange baan te schuiven. De vervolgproblemen die daardoor ontstaan vormen op de duur een kluwen waar niemand nog doorheen geraakt.
Het degeneratieve aspect van generatieve AI is onderbelicht. Heel af en toe vind je een artikel waarin de gevaren van het veelvuldig gebruik van Gen-AI tools worden geduid. Waarom krijgt zo'n artikel niet méér aandacht?
Organisaties vertrouwen voor hun werking op processen en systemen. Om diverse redenen worden die soms uitbesteed aan een andere partij. Als het gaat om IT-systemen worden de onderliggende gevaren doorgaans niet erkend.
LLM's zijn al jarenlang in ontwikkeling, en nog altijd niet vrij van hallucinaties, maar we blijven ze wel gebruiken. Iedereen zit in het vuile badwater, en het kind is al lang weggegooid. De analyse van het antwoord op een vraag aan ChatGPT leidt tot hallucinante conclusies.
Problemen voorkomen is veel efficiënter dan problemen oplossen; in deze tijden van hyperefficiëntie zou dat wat meer mogen gezegd worden. Toch krijgt preventie alleen maar aandacht als het al te laat is. Recent verschenen in de media wel enkele berichten over preventie tegen burn-out. Een analyse toont dat er sinds de heisa rond ziekenfondsen en langdurig zieken wel meer wordt gedacht aan preventie tegen burn-out, maar veel verder dan denken komt het blijkbaar niet. Wat is er aan de hand?
Een reeks berichten uit de lente van '25 leidde tot het blogartikel 'Sociale-mediaverbod'. Na de publicatie van het rapport van de Hoge Gezondheidsraad over sociale media ontstond een nieuwe stroom krantenartikels in de winter van '25-'26. Het rapport heeft impact; een verbod lijkt op korte termijn van de baan. Deze tweede batch onthult wel een reeks nieuwe bedenkingen, meer gevarieerd dan de eerste.
Burn-out is al bekend sinds de jaren '70. De laatste paar decennia is het fenomeen steeds gegroeid; meer en meer werknemers vallen uit, en worden voor langere tijd 'arbeidsongeschikt', tot spijt van het RIZIV. Nog recenter lijkt de epidemie echter over te slaan op de jongeren, zowel studenten als jonge werknemers. Wat is er aan de hand? Staan jongeren tegenwoordig meer onder stress dan vroeger?
Burn-out is een nog grotendeels ongrijpbaar fenomeen. Dat dit verschillende meningen genereert over het ontstaan en de behandeling is dan ook begrijpelijk. Dat sommige van die opinies gewoon doorslaan is opmerkelijk.
Het smartphoneverbod op scholen is actief; er zijn nog geen slachtoffers gevallen. Ook al een tijdje in de pijplijn: een verbod op sociale media voor jongeren tot 16. Australië gaf het voorbeeld, andere landen overwegen een gelijkaardige maatregel. Het gevolg is intussen klassiek: bronnen van allerlei pluimage publiceren reacties voor en tegen, de moeite van een vergelijking waard. Ook niet (meer) verwonderlijk: basale fouten, nu vooral gebrekkige aspectscheidingen, verzieken de polemiek en voeden polarisaties.