Gebrekkige aspectscheiding

Om iets zinnigs te zeggen over de salariswagenproblematiek moet je een onderscheid maken tussen salariswagens en bedrijfswagens. Maar dat onderscheid wordt dikwijls niet gemaakt, met verwarring en misbare discussies tot gevolg; typisch vlag-en-ladingprobleem. Ik fileer een krantenartikel, en kijk naar enkele relevante aspecten: de pensioenkwestie, de evolutie van het systeem, en carpooling.

Bij de vermoeiingsaandoeningen leidt de definitie van syndromen als burn-out en CVS tot een versnippering van de inspanningen om de symptomen te begrijpen. Iets gelijkaardigs heb je bij spectrumstoornissen als ADHD en autisme. Je hebt alleen een taal- en klinische psycholoog nodig om dat te zien.

Euthanasie is al een hele tijd gelegaliseerd, maar niet voor alle omstandigheden. Wat doen we immers bij levensmoeheid, een voltooid leven of dementie? De samenleving heeft de neiging om dergelijke serieuze maatschappelijke vraagstukken op de lange baan te schuiven. De vervolgproblemen die daardoor ontstaan vormen op de duur een kluwen waar niemand nog doorheen geraakt.

Het degeneratieve aspect van generatieve AI is onderbelicht. Heel af en toe vind je een artikel waarin de gevaren van het veelvuldig gebruik van Gen-AI tools worden geduid. Waarom krijgt zo'n artikel niet méér aandacht?

Organisaties vertrouwen voor hun werking op processen en systemen. Om diverse redenen worden die soms uitbesteed aan een andere partij. Als het gaat om IT-systemen worden de onderliggende gevaren doorgaans niet erkend.

Vreemd artikel is dit. Het lijkt de negatieve reacties tegen antisociale media in vraag te stellen. Met welke elementen? En waar zitten de basale fouten?

LLM's zijn al jarenlang in ontwikkeling, en nog altijd niet vrij van hallucinaties, maar we blijven ze wel gebruiken. Iedereen zit in het vuile badwater, en het kind is al lang weggegooid. De analyse van het antwoord op een vraag aan ChatGPT leidt tot hallucinante conclusies.

Problemen voorkomen is veel efficiënter dan problemen oplossen; in deze tijden van hyperefficiëntie zou dat wat meer mogen gezegd worden. Toch krijgt preventie alleen maar aandacht als het al te laat is. Recent verschenen in de media wel enkele berichten over preventie tegen burn-out. Een analyse toont dat er sinds de heisa rond ziekenfondsen en langdurig zieken wel meer wordt gedacht aan preventie tegen burn-out, maar veel verder dan denken komt het blijkbaar niet. Wat is er aan de hand?

Een reeks berichten uit de lente van '25 leidde tot het blogartikel 'Sociale-mediaverbod'. Na de publicatie van het rapport van de Hoge Gezondheidsraad over sociale media ontstond een nieuwe stroom krantenartikels in de winter van '25-'26. Het rapport heeft impact; een verbod lijkt op korte termijn van de baan. Deze tweede batch onthult wel een reeks nieuwe bedenkingen, meer gevarieerd dan de eerste.

Het idee van een verbod op het gebruik van sociale media door jongeren evolueert al enkele jaren in de media, en suddert nog wel even verder. In de Belgische context speelt het rapport van de Hoge Gezondheidsraad daarbij een belangrijke rol. Van het volledige Engelstalige rapport van 141 pagina's is een Nederlandstalige samenvatting van 23 pagina's gemaakt. Wat staat erin? Wat zijn de verschillen tussen de versies? En wat is het verband met de beslissing van de regering om geen verbod in te voeren? Ik doe een poging het rapport te belichten, en basale fouten te duiden.