Bij de vermoeiingsaandoeningen leidt de definitie van syndromen als burn-out en CVS tot een versnippering van de inspanningen om de symptomen te begrijpen. Iets gelijkaardigs heb je bij spectrumstoornissen als ADHD en autisme. Je hebt alleen een taal- en klinische psycholoog nodig om dat te zien.
Euthanasie is al een hele tijd gelegaliseerd, maar niet voor alle omstandigheden. Wat doen we immers bij levensmoeheid, een voltooid leven of dementie? De samenleving heeft de neiging om dergelijke serieuze maatschappelijke vraagstukken op de lange baan te schuiven. De vervolgproblemen die daardoor ontstaan vormen op de duur een kluwen waar niemand nog doorheen geraakt.
Ongelijkheid is een belangrijke parameter in de maatschappij, die nog steeds blijft toenemen, met stijgende spanningen tot gevolg. Eén van de vormen van ongelijkheid is het gigantische verschil tussen kleine en grote vermogens. Zouden we dat verschil niet kunnen beperken? Zou een bovengrens voor vermogens kunnen werken?
Een boek over ongelijkheid, dat wordt geprezen door een grote verscheidenheid aan bekende mensen. Voor mij het eerste boek over dat onderwerp. Een turf, maar interessant genoeg om helemaal te lezen. De auteur steekt de schuld voor de ongelijkheid op de eeuwenlange Europese geschiedenis van kolonisatie, en op de inhaligheid van de financiële sector. Wat mij vooral bijblijft is de aanklacht tegen het gebrek aan sociale visie in politiek en industrie.
Als ik voor een boekbespreking een standaard had voor de kwaliteit van het boek, zou dit er waarschijnlijk niet aan voldoen. Anderzijds past dit wel in een bredere vergelijking van methoden ter bestrijding van burn-out en andere uitputtingsziekten. Best nuttigen in combinatie met andere bronnen.
De medische wetenschap kan tegenwoordig veel, maar als de geest erbij komt, zoals bij burn-out of CVS, wordt het moeilijker. Een groep Leuvense psychiaters en psychologen schrijven over het raakvlak tussen de geest en het lichaam. Maar is er wel een raakvlak, of is het één pot nat? En zijn er basale fouten mee gemoeid?
Eén van de grootste mondiale vlag-en-ladingproblemen: de zogenaamde 'sociale media' zijn helemaal niet sociaal; ze zijn net asociaal. Voor wie daar nog aan twijfelt is dit op zijn minst aanbevolen literatuur.
Het ene boek na het andere leert ons hoe we minder afhankelijk kunnen worden van sociale media. Intussen verdedigt "Homo Digitalis" vurig de technologiesector, met de slogan "Hoe digitalisering ons meer mens maakt". De auteur is een topman van Google België. Wat is wat, en kunnen we dit wel vertrouwen?
Privacy is een speciaal onderwerp. Ze wordt verdedigd, te grabbel gegooid, opgeëist, genegeerd, beschermd, ontzegd, en nog wat van die tegenstrijdige dingen. De GDPR is door zowat iedereen gekend (toch het bestaan ervan), de GBA al iets minder. Een interessante inleiding tot het terrein van de privaatsfeer.
Het is verbazend hoeveel kennis beschikbaar is over falingen van mensen en vooral systemen als oorzaak van incidenten en rampen, en hoe weinig daarvan verspreid wordt. Dit boeiende boek zou verplichte lectuur mogen zijn voor iedereen die denkwerk wil gaan verrichten voor een organisatie.